In de protestante kerk staat tijdens de ochtenddienst een bos bloemen voorin de kerk. Na de dienst krijgt iemand uit de gemeente, als blijk van medeleven, dit boeket mee naar huis. Als je een tweeling hebt gebaard bijvoorbeeld. Of als je beide benen zijn geamputeerd...

Omdat ik nooit heb gebaard en mijn benen het nog prima doen, heb ik spijtig genoeg die bloemen nooit gekregen. Lijkt me geinig die een keer te krijgen. Tot nu toe gingen ze mijn neus voorbij. Moet ik er bij vermelden dat ik zelden tot nooit een kerkdienst bezoek. Met kerst en soms met pasen als alles meezit. Dan moet je niet moeilijk doen als je nooit bloemen krijgt. Dat snap ik ook wel.

Nu heb ik die bloemen laatst toch gekregen en nu komt ie, ze zijn me binnen vijf minuten weer ontfutseld. Heeft dit iets met vogels te maken vraag jij je af? Jazeker!

Een vroom ouderling vroeg mij namelijk of ik met hemelvaartsdag een dauwtrapwandeling wilde organiseren. Dat is een wandeling in alle vroegte met gemeenteleden. Daarna zouden we met de deelnemers ontbijten met aansluitend een korte kerkdienst. Het idee was om de dauwtrapwandeling om te turnen naar een vogelwandeling. Je begrijpt, dan vraag je Chris. Ik ben de enige serieuze vogelaar van onze kerkelijke gemeente. Tuurlijk wil ik dat, je kent me, why not!

Wij in alle vroegte met een dertigtal gelovigen het Ommoordse Veld in. Ik vertel honderduit over vogeltjes, wat roddeltjes over vogelaars en ik deel een speldenprikje uit door een betoog te houden over de evolutietheorie. In de vrijzinnige club waartoe ik behoor kan dat en word je daarvoor niet gestenigd of in de ban gedaan. We zien een ooievaar, we horen een kleine karekiet en een koekoek en we vergapen ons aan een mannetje fazant. Iedereen blij. En voor je het weet zitten we gezellig aan een heerlijk ontbijt, met afsluitend een kerkdienst met voorganger Guus.

En nu komt ie, als blijk van waardering voor de vogelwandeling gaan de bloemen na de dienst met een hartelijke groet naar mij! Yes! Eindelijk! Ik helemaal happy.

Ik neem trots de bloemen in ontvangst. Echter, binnen vijf minuten ben ik ze al weer kwijt. Dat moet ik uitleggen. Ik loop met mijn bloemen de kerk uit, spreekt in de gang een oud omaatje mij aan. Ze is jarig, eenzaam en niemand komt op haar verjaardag, zegt ze. Of ze mijn bloemen mag hebben. Voor ik goed en wel besluit haar die bloemen te geven heeft ze ze al uit mijn handen gegrist. Heb ik weer!

Beteuterd sta ik met lege handen. De koster ziet het gebeuren, lacht me uit en zegt: "Dat probeert ze elke week, niemand trapt daar ooit in, tot vandaag!" Voor mij geen bloemen dus, ondanks dat ik ze wel heb gekregen.

Als ik later die dag tegen mijn goedgelovige buurvrouw over de gestolen bloemen mijn beklag doe, hoor ik mijn vrouw vanuit huis roepen: "Had je maar iets assertiever moeten zijn!"

Koekoek!