Denk je in Alaska iets unieks te hebben gefotografeerd, duikt er een brileider op in Texel. Gelukkig is Alaska veel meer dan een gebrilde eider. Ik noem stellers eider, koningseider, middelste jager, dozijnen aan steltlopers, sneeuwuilen, witstuitbarmsijzen, etc. Alleen al in het broedgebied van de brileider vertoeven is magisch...
Toen begin dit jaar brillie werd ontdekt op Texel moest ik daar heen, dat begrijp je. Wat een soort! Wat een luxe dat we deze vogel in Nederland kunnen waarnemen. Wat mij betreft is dit de meest spectaculaire dwaalgast die ooit de Lage Landen heeft aangedaan.
Dit jaar bezocht ik Texel vijf maal. Drie keer echt voor de brileider, een andere keer omdat ik daar in mei op vakantie was en een keertje als bijvangst van de kleine kokmeeuw. De overeenkomst van deze vijf bezoeken is dat de brileider alle keren mijlen ver zat. In de zomermaanden verdween de brileider van het Texels wad.
Dit najaar werd de brileider op dezelfde locatie teruggevonden in zijn eclipskleed. Met alle respect voor de brileider, echt mooi kan ik hem in dat verenkleed niet vinden. Het goede nieuws is dat hij geregeld op de kant zit en zich niets, maar dan ook helemaal niets aantrekt van vogelaars en vogelfotografen. Nog een pluspunt is dat hij langzaam maar zeker aan het ruien is naar zijn zomerkleed.
Nou, ik wilde dat badeendje ook wel eens van dichtbij kieken, dus maandag 15 december in de agenda aangekruist om die kant op te gaan. Vogelmaat Bert gaat ook mee. Wel zo gezellig en ik presenteer hem na afloop de helft van de kosten. Slim, slim! Zo gezegd, zo gedaan. Het was een wat grauwe dag, maar ach, dat geeft mooie verzadigde kleuren. Het toeval wil dat er ook nog eens een maskergors op Texel verblijft. Naar die gors hebben we een uurtje gezocht, maar hij wilde zich niet laten zien. Bovendien heb ik de maskergors al gefotografeerd in het verre Siberië.
Bert en ik zoeken langs de Waddendijk naar de brileider, er staat een gure wind, en ja hoor we vinden hem al snel. Enige kanttekening is dat hij wel heel ver op zee zwemt. Oeps! Toch niet weer!? Na een tijdje zet brillie koers naar vaste wal en gaat hij op de basaltblokken zitten poetsen. Eindelijk kan ik hem van dichtbij fotograferen! Klikkerdeklak zegt mijn camera!
Eind goed al goed? Nou, er is nog wel een 'dingetje'. Ik vraag me af of de eidereend wel helemaal fit is. Zijn ruischema loopt achter en hij heeft wat bijzondere bruinige kleur in zijn verenkleed. Klopt dat wel? De tijd zal het leren hoe dit afloopt.
Ik wens hem het allerbeste...
